Spiegelbeeld

'Kan ik nog iets van u aannemen, mevrouw?', hoor ik de verkoopster vragen. Ik irriteer me aan het ongeduld in haar stem. Ik sta al een klein uur in dit pashok en van de stapel kleding die in de hoek ligt, gaat tot dusver niks het halen tot aan de kassa. Ik hoor haar dichterbij komen, maar het blijft stil. Mijn excuses zijn op. Te groot, te kort, niet mijn smaak, niet 'Elvira', kriebelende stof of een te druk motief zijn de revue al gepasseerd. De echte reden is dat niets past zoals het zou moeten passen. 

De zomer loopt nu snel op z'n eind. De laatste sale artikelen worden verkocht en langzaam wordt er plaats gemaakt voor de nieuwe herfst-en wintercollectie. Altijd weer spannend of de modetrends (bij) mij gaan passen... want koddig kort en striemend strak staat priiiima op een flinterdunne paspop, maar niet op dit échte, realistische en wondervolle lijf.

 

Hoewel het buiten eigenlijk nog nét te warm is om winterkleding te passen, was het mams idee om samen een dagje te gaan shoppen. Dit om te voorkomen dat alle maten al weg zijn. 'Niets zo frustrerend als dé outfit vinden en dan alleen een S-je of een M-etje zien hangen', is de uitspraak die ze doet om mij over te halen. Mijn angst is echter niet het niet kunnen vinden van mijn maat. Ik heb gewoon weinig zin in de harde confrontatie met mezelf. Maar dit hou ik braaf voor mezelf. Tegen een moeder-dochter uitje zeg ik natuurlijk geen nee.

 

En daar sta ik dan. In het door mij zo gevreesde pashokje. Enkel gehuld in te strak zittend, aan de randen ietwat versleten ondergoed. Waarom heb ik hier niet íets langer over nagedacht vanmorgen? Met een stel ongeschoren en kurkdroge benen, kijk ik naar mezelf in de spiegel. Niets is zo eerlijk en confronterend als de spiegel in een pashok. Over het gebrek aan ruimte, haken waar daadwerkelijk kleding aan blijft hangen en een goed sluitend gordijn nog niet gesproken... In dit zéér onvoordelige spotlicht is mijn boezem een stuk kleiner en lijken mijn bovenbenen dikker. Ik ben witter dan ik dacht en niets wordt positief geaccentueerd, behalve die blauwe plekken op mijn onderbeen en de donkergrijze wallen onder mijn ogen. Tot overmaat van ramp zie ik in de spiegel áchter mij een nazomervetje eruit ploppen, nét onder mijn BH. Super, die extra spiegel. Superhandig. Niet dus. 

 

Ik trek het laatste setje kleding van de hanger en pas het aan. In een redelijk vlot tempo, want ik ben en blijf bang voor die, op het eerste oog vriendelijke, verkoopster. Ze trok immers al twee keer ongevraagd het gordijn open terwijl ik met mijn armen nog vastzat in een te strak truitje... en daarna nog eens toen ik met een rood hoofd stond te sjorren aan een rokjesrits. Niet zo best voor mijn humeur en zéker niet best voor haar dagomzet.

 

Ik stap naar buiten en zie mijn moeder glimlachen. Spontaan, niet zo fake als de verkoopster die uit frustratie maar een andere klant is gaan helpen. "Jaaaa, zegt ze, dát is leuk!".

Ik friemel wat aan het rokje dat inderdaad niet heel slecht staat en zie dan de maat op het kaartje: XL. Extra Large. Heel groot dus. Shit. Vorig najaar paste ik nog in een M en was ik dus medium, niet large. Ik slik de teleurstelling snel weg en werp nog een tweede blik in de spiegel. Dan hoor ik het oude dametje naast me voor de spiegel zeggen "Leuk hoor, meisje, staat je erg goed! Had ik maar van die mooie rondingen". Ze geeft haar woorden kracht door op haar extreem magere beentjes te slaan. Er volgt een snelle knipoog en ze wend zich weer tot haar man. Hij moet even een maatje kleiner gaan halen, want maat S hangt als een zak om haar benen. En meteen sta ik weer met twee forse benen op de grond. 'Iedereen zo z'n eigen strijd', zeg ik zachtjes tegen mezelf. 

 

Met een enigszins hersteld zelfvertrouwen, loop ik richting kassa. Niet alleen het rokje gaat mee, ook het bloesje én het shirtje worden afgerekend. En omdat ik zo goed geslaagd ben, krijg ik €20,- korting op de totaalprijs. Langzaam begin ik deze dag steeds leuker te vinden.
 
In de lunchroom waar we vervolgens vermoeid neerploffen na deze slopende winkeldag, trakteer ik mam op een stuk appeltaart. We antwoorden gelijktijdig en zeer volmondig 'ja!' als gevraagd wordt of er slagroom bij mag. We lachen er om. 'Laten we vieren dat we geslaagd zijn, maar ook onze rondingen eren', roept mam dan net iets te hard. Er volgt zacht gegniffel achter ons en we zien twee dames naast ons bevestigd knikken. Als onze latte's worden gereserveerd, heffen we het glas en proosten we op het oude dametje voor de spiegel. Zij heeft mijn dag gemaakt.