Verborgen gebreken

Ik ontmoette hem op een frisse lenteavond in april. Tijdens een avondje Netflixen met een paar vrienden was hij daar ook. Ik kende hem nog niet, althans... hij was me nooit eerder opgevallen. Ik was direct onder de indruk van zijn onweerstaanbare uiterlijk: lekker groot met een stevige body. Zijn geur was overweldigend: een beetje zoetig, maar niet té. Niet het type waar ik normaal gesproken op zou vallen, maar hij had iets waardoor ik mijn ogen niet van hem kon afhouden. Ik voelde gerommel in mijn buik en voelde direct een immens verlangen. Mijn vriendin bracht ons met elkaar in contact en ik genoot de hele avond van zijn aanwezigheid. Een gevalletje liefde op het eerste gezicht.

 

We gingen elkaar steeds vaker zien, elke ontmoeting smaakte naar meer. Wat was ik intens gelukkig. Elk contact was ontzettend fijn, de aantrekkingskracht enorm. Hij was mooi van buiten en zacht van binnen. We genoten van elkaar tijdens filmavonden, knusse bankhangsessies en luie zondagen in bed. Het kon niet op! In goede tijden vierden we het leven en bij een vermoeiende dag of verdriet gaf hij liefde en troost. Een echte multitasker. Dacht ik.

 

Al na een paar weken werden de eerste scheurtjes zichtbaar in onze relatie. Ik voelde me niet langer vrij en onafhankelijk, zoals vóór onze ontmoeting. Hij begon me te claimen en ik liet dit, zwak en kwetsbaar als ik was, gewoon toe. Vrij snel kon ik geen dag meer zonder hem... een nieuwe verslaving was geboren. 

 

Mijn energielevel daalde als hij er was, maar zonder hem voelde ik me een beetje verloren. De verborgen gebreken werden steeds zichtbaarder. Heel langzaam raakte ik mezelf een beetje kwijt. Diep van binnen wist ik dat ik eigenlijk beter af was zonder hem. Dit gevoel werd versterkt toen ik van een goede vriendin hoorde dat hij regelmatig ook bij andere vrouwen gezien werd. Onze toekomstplannen werden in de vriezer gezet, de vlinders uitgekotst.   

 

Slapeloze nachten volgden. Ik bleef maar draaien, woelen en piekeren. Tijdens deze rusteloze nachten ontstond steeds vaker een onbehaaglijk gevoel van binnen. Het best te omschrijven als constant oprispende golven van maagzuur. Het kwam door hem. Al die tijd had ik me blootgegeven en mezelf kwetsbaar opgesteld. Mezelf tekort gedaan en steeds maar weer grenzen overschreden. En waarvoor? Hij zorgde eigenlijk alleen maar voor tijdelijk geluk. Ik was er hé-lé-maal klaar mee.

 

Op onze speciale plek, in gangpad 5 van de plaatselijke Albert Heijn, heb ik het contact verbroken. Met kurkdroge lippen en klotsende oksels gaf ik aan niet meer verder te willen.

En ik liep weg. Weg van onze kortstondige, maar zeer explosieve relatie. Weg van de constante verleidingen, de nachtelijke oprispingen en de onderhuidse irritaties. Alles wat er bij thuiskomst nog van hem lag, belandde direct in de vuilnisbak. Ik heb daarna nooit meer een mergpijp gekocht... 

 

In de hoop snel af te kicken van dit ultieme suikerorgasme, ging ik op zoek naar afleiding. Ik moest de deur uit, avonden alleen op de bank zouden te moeilijk zijn. Op een donderdagavond besloot ik even de stad in te lopen. Ik was toe aan iets nieuws, iets voor mezelf. En daar, in de rij voor de kassa van de Etos om de hoek, werd ik plotseling vurig aangekeken door hem: een lang, donker en zeer robuust exemplaar. Anders dan alle anderen, uniek in zijn soort. Met het schaamrood op mijn kaken keek ik terug, ik flirtte zelfs een beetje. Dit was precies wat ik nodig had. En vijf minuten later liepen we samen naar huis, míjn huis. Volkomen weerloos heb ik hem in een rap tempo ontdaan van zijn sexy, stijlvolle uniform. Ik voelde zijn harde kern zacht worden in mijn mond en slikte de warme massa gewillig door. Het waren 15 minuten van pure lust en genot. 

 

Na afloop was er echter geen voldaan gevoel, ik voelde alleen maar spijt. Zo verantwoord en puur als hij leek, zo saai en verbitterd was hij. Waar was ik eigenlijk mee bezig? Waar was mijn gevoel voor eigenwaarde gebleven? Dit was één keer en nooit meer. Goddank bleek deze chocoladereep een limited edition. Ik heb hem nooit meer gezien.

 

Afleiding zou ik voortaan gaan zoeken in andere dingen...