Wedden?

'En wat als we er een weddenschap van maken?', mompel ik nog wat slaapdronken tegen Joost, die net zijn ogen opent na een kort nachtje slaap. Het is zondagochtend, half 10. Het is al lang licht buiten, maar omdat de regen hard tegen het raam slaat, heb ik niet direct haast om op te staan. Normaal gesproken zou mijn buik nu knorren van de honger, maar na de all-you-can-eat sushi gisteravond, blijft het in die hoek opvallend stil. Ik wrijf over mijn ietwat bolle buik en baal in stilte van de inmiddels 8 aangekomen kilo's. 'Ja-ha', onderbreekt Joost mijn gedachte, 'dat kunnen we doen, maar dan wel voor een leuk geldbedrag'. Ik twijfel geen seconde en strek mijn hand naar hem uit en roep 'prima, voor € 100, hebben we dan een deal?' Hij lijkt even te schrikken van mijn snelle en misschien net iets té enthousiaste reactie, maar slaat dan, fanatiek als hij is, zijn hand in de mijne en sluit hiermee de niet zo heel officiële, maar absoluut geldende deal. Hierbij is afgesproken dat degene die als eerste 5 kilo afvalt, € 100,- krijgt van de ander. Klaar voor de start, af!  

 

We zijn precies drie weken verder als ik 's morgens, na een perfect getimed gewichtig 'plasje', even snel op de weegschaal ga staan. Ik kijk verwachtingsvol naar beneden, maar mijn humeur van deze dag wordt direct bepaald door het cijfer dat op dat moment begint te knipperen. Ik ben een kleine halve kilo zwáárder dan een paar weken geleden tijdens het handjeklap! Shit. Die zag ik niet aankomen. Althans, ik hoopte stiekem op een andere uitslag. Onze drukke agenda met de vele sociale verplichtingen (lees: hapje, drankje, dansje) doet weinig goeds voor mijn lijf. Ik stap enigszins gefrustreerd terug in bed en wordt pas weer wakker als ik luid gevloek uit de badkamer hoor komen gevolgd door een doffe klap (de weegschaal!) die onder de kast geschoven (geschopt!) wordt. Ik trek hieruit snel de conclusie dat ook mijn tegenstander in deze strijd nog lang geen geld kan gaan tellen. Ik vraag op mijn allerliefst of alles oké is daar, maar in gedachte ben ik blij dat ik nog kansje maak in onze weddenschap.

 

Terwijl ik Joost hoor rommelen in de keuken, denk ik terug aan de weddenschappen die ik al eerder gesloten heb op het gebied van lijnen. Met collega's heb ik jaren geleden eens afgesproken dat ik binnen een bepaalde periode één kledingmaat kleiner zou zijn. Niet aan de hand van het behalen van een bepaald streefgewicht, maar door te bewijzen dat ik weer in mijn favoriete jeans zou passen. Deze lag wekenlang op kantoor in mijn blikveld, wachtend op het geluid van een soepel sluitende rits en een zitoefening zonder krakende stiksels. De beloning bij succes was een gratis drankje in het centrum, de straf bij falen drie rondjes rondom kantoor, op skates! Een soort van publieke vernedering dus. Goddank behaalde ik destijds glansrijk het gewenste resultaat: een perfecte pasvorm, zelfs zittend. Missie geslaagd, althans... voor even. De kilo's vlogen er vervolgens toch weer aan.

 

Bij mijn ietwat zwaardere dieetperiode in 2013, was het mijn (stief)familie die besloot er een extraatje aan te hangen bij het behalen van mijn doel. Mijn broer had een bioscoopbon ingezet, ter waarde van het aantal afgevallen kilo's. Mijn zusje een avondje samen stappen en mijn vader een etentje bij de Griek. Na 25 kilo te zijn afgevallen, heb ik vervolgens volgepropt bij de Griek, de bioscoopfilm bekeken met een (mega) zak bruine M&M's én een large cola en zijn de wijntjes tijdens het gezellige stapavondje met zuslief rijkelijk gevloeid. De weddenschap dus dik gewonnen, maar helaas bleef ik maar voor korte tijd dun... 

 

En nu dus weer opnieuw een trigger, een extra stok, een stimulans in de vorm van geld; een weddenschap. Er is natuurlijk altijd meer te winnen dan die € 100, weet ik, want met 5 kilo minder kan ik de wat leukere kleding in mijn kledingkast aan en groeit mijn zelfvertrouwen weer. Ik zit dan letterlijk beter in mijn eigen vel, straal dit ook uit en ben gewoonweg een beetje gelukkiger met mezelf. En is dát niet waar ik uiteindelijk gewoon naartoe wil? 

 

Ik kijk op de klok en zie dat het tijd is om op te staan. Ik word verrast met een heerlijk ontbijtje en een kop warme chocomel, my favorite. Onze teleurstellende weegresultaten worden niet besproken, maar ik voel aan alles dat de strijd nog niet gestreden is... Terwijl ik de laatste hap croissant met een net iets te dikke laag nutella wegslik, maak ik in gedachte een plan. Ik besluit deze weddenschap gewoon te gaan winnen.  

 

En ja hoor, een kleine vijf weken later is het moment daar; ik sta op de weegschaal en de afgesproken vijf kilo zijn er vanaf! Ik schiet snel een foto als de weegschaal, na een paar keer knipperen, het definitieve cijfer laat zien en stuur deze meteen door naar Joost. 'Vijf kilo verloren en dus de weddenschap gewonnen', typ ik erbij. Voordat ik op verzenden duw, zet ik er nog snel een smiley bij, anders komt het ook zo lullig over. Maar stiekem bedenk ik al wat er zoal te koop is voor €100... 

 

Binnen no time krijg ik een welgemeende en uiterst sportieve felicitatie terug en lees ik dat hij enorm trots op me is. Hij sluit zijn berichtje af met een rood kloppend hartje. Ik voel m'n wangen rood worden. Wow, een mooiere prijs had ik eigenlijk niet kunnen winnen!! Ik realiseer me na dit appje meteen weer waar het écht om draait in dit leven: tevreden zijn met de fijne, kleine dingen in het leven. Geld maakt uiteindelijk niet gelukkig. 

 

Ik stap van de weegschaal, app nog even snel een kuspoppetje terug en zet dan de douche aan. Ik begin spontaan te neuriën. Ik hoef nu alleen nog 'even' te bewijzen dat ik dit mooie resultaat ook kan behouden, voor langere tijd. Maar dit keer gaat me dat lukken...... wedden?