The Muppet Show

"Gefeliciteeeeeeeeeerd", roep ik zo hard als ik kan als mijn vriendin Sofie de deur open maakt. "Dank je weeeeeeeeel", roept ze meteen dankbaar. Ik knuffel haar even stevig en we mompelen gelijktijdig dat de tijd veel te snel gaat. Ze neemt mijn jas aan en beweegt haar hoofd richting woonkamer: mijn 'cue' om alvast naar binnen te gaan. Ik open de deur, begroet de mensen die er al zijn en ik zoek een plekje op de bank.

 

Een jaar geleden zat ik hier ook. Op Sofie's verjaardagsfeestje, met precies dezelfde mensen. Ze werd 30 en haar vriend Thijs had flink uitgepakt met een themafeest. Sofie had die dag een make-over cadeau gekregen en zag er fantástisch uit. Haren in de krul, mooie make up op en gekleed in een strak jurkje waar elke vrouw jaloers op zou zijn. Ik was het in ieder geval wel.

 

Ik weet nog goed hoe ík me voelde die avond. Het thema was 'flirty thirty', met het idee dat iedereen gekleed zou gaan in sexy-chique kleding, zo stond het op de uitnodiging. Een themaoutfit die helaas niet in mijn kast te vinden was. Strak kon niet, want daar was mijn buik gewoon te dik voor. Heel kort werd daardoor ook meteen een no-go. Dan maar veilig op zwart, dacht ik. En hoe verrast ik ook was door het aantal zwarte kledingstukken in mijn kast, dé feestoutfit zat er niet tussen.

 

Met nog een kleine 4 uur op de klok voor de aftrap van het feest, besloot ik nog snel even naar de H&M te rennen voor een last-minute-oplossing. Ik zocht, maar vond niks. Uit pure wanhoop kocht ik het eerste het beste, veel te dure, glittertopje waar ik een half uur later eigenlijk al spijt van had. Het paste, maar ik zag er uit als een wandelende discobal. Met een mislukte poging tot het creëren van 'smokey eyes', een kapsel met de naam 'ik heb het geprobeerd' en een paar blaarmakende, véél te hoge pumps zat ik 3,5 uur later dan eindelijk in de auto. Ik had het thema geheel eigenhandig omgetoverd van 'flirty thirty' naar 'angry birdy'. 

 

Eenmaal aangekomen op de feestlocatie zag ik meteen dat vrijwel iedereen creatiever, mooier, slanker en vooral beter gehumeurd was dan ik. Mijn glittertop bleek namelijk al snel veel te laag uitgesneden, waardoor mijn twee 'Muppets' constant een poging tot uitbraak deden. Heel fijn, zeker omdat ik in mijn haast ‘gekozen’ had voor een huidskleurige BH. Ook zag ik vlak voor binnenkomst een enorme ladder in mijn veel te strakke panty, die ik er waarschijnlijk met de laatste hijs nog ingetrokken had. Ik zocht daarom snel naar een rustig plekje en dat vond ik in de relaxfauteuil achterin de woonkamer. Een ruime stoel, weinig bekenden, lekker anoniem, pe-ríma! 

 

Rechts van mij zaten peetoom Sjaak en buurman Harry. Sjaak viel vooral op door zijn grote witte snor en Harry door zijn enorm grote neus. Twee wat oudere heren die alle binnenkomers aandachtig observeerde en hun mening hierover niet voor zich konden houden. Op links zat tante Lucy, een splinter dunne geblondeerde dame met botox lippen en boven haar zeer zwaar opgemaakte ogen een afdak van gitzwart getekende wenkbrauwen. Ze droeg een strakke tuinbroek van spijkerstof, zo eentje waar je alleen mee wegkomt als je 14 bent en niet van eten houdt. Lucy was duidelijk nog niet klaar om zich te conformeren met haar echte leeftijd. Ze deed me meteen denken aan Janice, de  vrouwelijke gitarist van de band 'The Electric Mayhem'.  

 

Mijn humeur, op dat moment net zo donker als Lucy's wenkbrauwen, verbeterde aanzienlijk toen Sofie met een giga stuk rijste vlaai met slagroom kwam aanzetten. "Je favoriet, Elvier, speciaal voor jou gehaald, dat lukt zo wel hè", zei ze en er volgde een knipoog. Lucy, die door Sofie ook wel eens roddeltante werd genoemd, zag dit en zei: “Krijg jij dát stuk helemaal alleen op...? Dat zou mij nooit lukken hoor!". Ze probeerde er een onschuldige glimlach bij op te zetten, maar dat mislukte. Uiteraard omdat ze het niet meende, maar ook omdat haar fluffy lippen een glimlach waarschijnlijk onmogelijk maakte. 

 

Na ongeveer 4 grote happen schraapte ik het laatste beetje slagroom al op mijn vorkje. In mijn haast om hier te komen, was ik vergeten goed te eten en was ik, zoals zo vaak, weer eens veel te gulzig. Ik voelde de ogen van buuf Lucy brandden en op rechts hoorde ik Harry 'zachtjes' zeggen dat hij wel hield van een vollere dame met een goede eetlust...

 

Een vluchtig toiletbezoek en een kleine stoelendans later zat Erik ineens naast me, één van de beste vrienden van Thijs. Leuke kop, maar op het eerste oog een beetje een arrogante houding. Hij had die avond een gifgroen t-shirt aan met de tekst 'flirt shirt', wat ik direct benoemde als een briljante vondst voor een avond als deze. We kletsten wat over Sofie en Thijs, zijn werk en de nieuwste series op Netflix. En net toen ik dacht dat zijn arrogantie wel meeviel, begon ineens hij over zijn tweede leven in de sportschool, dit om "de dames een beetje tevreden te houden". Anabolen, proteïneshakes, gekookte kip met rijst, dát was waar hij nu voor leefde. Mijn bourgondische maag trok meteen samen en ik was direct klaar met Kermit de pillenslikker. Ik besloot daarom te focussen op iets veel belangrijkers: de salontafel. Deze werd op dat moment royaal bedekt met allerlei lekkere hapjes. Het tweede lichtpuntje deze avond.  

 

Een lijn had ik nu al een paar maanden niet meer, dus erop letten was zinloos. Mijn poging om een keer vijf minuten te wachten met het bestormen van de tafel, mislukte. Al trekkend aan mijn glittertop schoof ik naar het puntje van mijn stoel en probeerde ik een nog onaangeroerd stuk brie netjes te snijden. Het bleek net zo kansloos als Harry's poging tot flirten. Een beschaafd recht plakje werd een scheve halve brie en toen ik dit netjes op mijn toastje wilde laten landen, brak deze in drie stukken. Nog op het puntje van mijn fauteuil balancerend, nam ik, al kauwend, ook meteen maar even een stokbroodje kipsaté. Dit bakje stond echter niet direct voor het grijpen, waardoor ik Lucy’s wijnglas liet wankelen en ik met mijn mouw in de eiersalade bleef hangen. In mijn ooghoek zag ik Statler en Waldorf gniffelen en volop genieten van deze slecht geregisseerde scène.

 

Onder het mom van 'ik ben nu eenmaal een emotie-eter', de klassieker 'maandag start ik wel weer met gezond eten' en niet te vergeten de 'vandaag is toch al verpest, nu eet ik ook gewoon alles', begon ik aan de bak met borrelnoten. Mijn zelfbeheersing bleek net zo sterk als mijn eerste toastje. En na vier keer een flinke hand vol noten, was het bakje leeg. Het gezicht van Lucy sprak boekdelen. Ik kreeg twee omhoog staande potloodstrepen te zien. Waarschijnlijk een uiting van verbazing. 

 

Rond de klok van half 12 was de koek op voor mij, letterlijk. Miss Piggy wilde naar huis. En net toen ik op wilde staan om te vertrekken, maakte schoonvader Cor zijn entree met een grote bak heerlijk geurende partysnacks. Hij bood de nog dampende deegballen zó vriendelijk aan, dat nee zeggen niet echt een optie was. Ik nam daarom beleefd twee bitterballen van de schaal en dipte deze twee keer (ook een bal heeft twee zijdes) rijkelijk in de bijgeleverde bak met mayo. Zonder nadenken, en dus ook zonder blazen, beet ik in de eerste bal waardoor een klodder loeihete ragout direct straffend tegen mijn gehemelte brandde. Ik moest me inhouden het hete goedje niet meteen uit te spugen... Tranen sprongen in mijn ogen en ik deed hard mijn best de vuurbal alsnog netjes te verwerken. Met opnieuw drie felle schijnwerpers op mij gericht, liep ik vervolgens verslagen richting toilet.

 

En daar zat ik dan. Met een uitpuilende huidskleurige BH, een verbrandde bek en een buik vol toast, kipsaté, noten en partysnacks. Het was een avond vol glitter, maar zonder enige glamour. Gevoelens van spijt overheerste meteen. En op dat moment, tussen de tegelwijsheden en de rollen page toiletpapier in, beloofde ik mezelf plechtig dat het volgend jaar anders zou gaan.    

 

En dan ineens hoor ik Sofie roepen: "Aarde aan Elvira... wat wil je nou voor vlaai?" Ik schrik op en weet meteen weer waar ik ben. Op Sofie's bank, op haar verjaardag, maar nu één jaar later. Ik heb een strak olijfgroen jurkje aan en mijn haar zit vanavond goed in de krul. Ik zit lekker in mijn vel en straal dit ook uit. Vanavond gaat mijn aandacht niet naar de hapjes, maar naar Sofie en haar lieve vriend Thijs. Ze viert weer een nieuw levensjaar, is dat niet waar het uiteindelijk allemaal om draait? Op de prangende vraag van Sofie antwoord ik snel dat ik de vlaai even oversla en ik bestel een grote mok groene thee.

 

Als ze vijf minuutjes later de thee voor mijn neus zet, zie ik de deur opengaan. Het is tante Lucy. Ze lijkt haar leeftijd te hebben omarmd; haar lippen zijn weer van normaal formaat en haar haarkleur is gelijk aan de kleur van haar wenkbrauwen. Het staat haar fantastisch. Ze ziet me zitten en ze kijkt me opvallend lang aan. Ik voel aan alles dat deze blik van verbazing dit keer in míjn voordeel is. En dat klopt. Lucy knikt complimenteus met haar hoofd en werpt me een glimlach toe. Dit keer een echte, zonder enige stuiptrekkingen...

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Manuel (vrijdag, 02 februari 2018 17:36)

    Geweldig geschreven... Weer mijn complimenten hoor! Je ziet het levensecht voor je... Ook vind ik het knap dat je je verhaal schrijft met een hoop humor erin verwerkt! Chapeau !�

  • #2

    Carola Lutgens (vrijdag, 02 februari 2018 18:11)

    Ik zeg...boek schrijven!

  • #3

    Jose van den Hoogen (vrijdag, 02 februari 2018)

    Heel vlot en goed geschreven. Leuk Elvira!

  • #4

    Sanne Louisse (vrijdag, 02 februari 2018 23:48)

    Geweldig goed geschreven!!! Ik heb echt gelachen om sommige stukken en het is zo herkenbaar!!!

  • #5

    Brigitte Puts (zaterdag, 03 februari 2018 00:48)

    In een woord ;
    G E W E L D I G.

  • #6

    Lotte, PowerSlim (dinsdag, 10 april 2018 16:08)

    op aanraden van Iris (Balance Bleiswijk) je stuk gelezen, geweldig!!! Je schrijft echt zó leuk, ik kon me echt van elke ''personage'' een voorstelling maken ;)
    Heel veel succes met je center en ga hier vooral mee door :)