Rokjesdag

Het is zomer in Nederland. En waar anderen massaal naar buiten vliegen om te genieten van de zon en de hiermee samenhangende warmte, zit ik liever lekker koel binnen. Ik haal namelijk weinig vreugde uit een constant jeukende neus door uitspringende pollen, irritant zoemende wespen rondom mijn fruitdrankje of lange files voor een dagje strand. En dan nog maar gezwegen over de lichamelijke ongemakken. Warm zomerweer is zó niet mijn ding... 

 

Ten eerste start mijn zomer steevast vijf kilo te vroeg. De wintervetjes voelen zich blijkbaar heel comfortabel op mijn buik en blijven daar vervolgens plakken als een lekkend raketijsje. De helft van mijn zomergarderobe redt het hierdoor al niet uit de doos. En als mijn weer-app dan de eerste Limburgse hittegolf aankondigt, begin ik bij voorbaat al te zweten, want: forse bovenbenen.

 

Hoe sneller het kwik stijgt, hoe benauwder ik het krijg. Het vier seizoenen dekbed op mijn onderbenen moet er weer af en mijn pijnlijk witte melkflessen worden weer aan het felle daglicht blootgesteld. Zodra het woord rokjesdag genoemd wordt op TV of op social media, weet ik dat het weer de tijd is van dagelijkse scheerrituelen en smeersessies, hopende op een glad resultaat zonder scheerwondjes of gemiste haarbanen. 

 

Gelukkig klinkt er wel altijd een licht applaus zodra ik de douche uitloop. Niet van vriendlief, maar van mijn eigen tegen elkaar klappende dijbenen. Niet echt iets dat vraagt om een staande ovatie, maar helaas iets dat ik mijn hele volwassen leven al heb. Ik kan afvallen wat ik wil, deze krengen blijven elkaar terugvinden, met een aantrekkingskracht waar menig Action magneet jaloers op zou zijn.

 

En exact dít maakt rokjesdag elke zomer letterlijk ondraaglijk: pijnlijk tegen elkaar schurende bovenbenen. Want hoe leuk die luchtige zomerjurkjes of korte shortjes ook mogen klinken, het is weinig luchtdoorlatend als je je bloedcirculatie in je bovenbenen volledig blokkeert met zo’n fancy synthetisch corrigerend broekje van de Hema. Huidskleurig, dat dan wel, want deze kleur beloofd volledig mee te ‘blenden’ met je eigen huidskleur. Jammer, als je van jezelf gebroken wit ziet en de zinderende zomerzon na veel moeite doen maximaal voorziet in de kleur donkerwit. Dan maar gaan voor optie 2.

 

Panty’s. Twee maten groter dan mijn eigen maat om zuurstofgebrek te voorkomen en in de kleur naturel, omdat ook hier de kleur offwhite niet verkrijgbaar is. Afknippen is een absolute no-go, want die kniprandjes gaan sneller krullen dan het haar op mijn hoofd. En dan heeft je zorgvuldig uitgekozen naadvrije slipje ook niet echt meer zin... Voordelen zijn een net iets bruinere teint en een mooie filter voor de in de winter stiekem aangegroeide cellulitis. Twee alles overkoepelende nadelen zijn echter het broeikaseffect rondom de erogene zone en die ene collega die bij het opmerken van je panty roept “Hè, heb jij nou een panty aan, het is 30 graden!!” No shit Sherlock… 

 

Dan is er nog Smoovall. Een huidcontact spray die een exit van brandende bovenbenen en brandblaren beloofd. Klinkt goed, toch? Dat dacht ik ook toen ik in de ‘2 halen 1 betalen’ actie trapte. En inderdaad, het werd een heuse EXIT, maar dan alleen van de spuitbussen zelf! Áls het je al lukt om met 20 cm afstand goed te kunnen mikken op het midden van je dijbeen terwijl je het flesje réchtop moet houden (serieus, probeer het eens!), moet je daarna in een linke squatpositie om de boel een paar minuten te laten drogen. Die tijd heb ik ’s morgens niet (lees: het scheerritueel) en het resultaat is teleurstellend. Binnen een half uur is de werking weg en zit je nog de hele dag met pijnlijke schurende rode dijbenen.

 

Laatste redmiddel: de veel te dure elastische kanten dijenbanden. Ogenschijnlijk best sexy, maar in de kleur braakselbeige gaat dat al niet meer op. De siliconenrandjes zouden de boel op z’n plek moeten houden, maar die belofte is net zo nep als ‘suikervrije chocolade’ of ‘dat klusje pak ik deze week nog op, schat’. De afstand van mijn inloopkast naar de badkamer is amper vijf meter, toch ligt één van de banden tijdens deze wandeling al op mijn voet. De andere kant lijkt zich wel te conformeren aan mijn bovenbeen, maar helaas schijnt het kantpatroon door en zijn de vetbobbels boven en onder de band niet te negeren. UIT met dat ding!

 

Er zit niks anders op, op rokjesdag moet ik terugvallen op optie 1: het corrigerende huidkleurige ‘wielrenbroekje’. Het blijkt toch de ultieme bijbeen redder. Laat die zwoele, zwetende zomeravonden dus maar komen, mijn bovenbenen blijven in ieder geval glad en ongeschonden. En dat verdiend een staande ovatie!  

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Dyonne (zaterdag, 20 juli 2019 14:38)

    Weer geweldig geschreven! En zoo herkenbaar �

  • #2

    Tamara (vrijdag, 26 juli 2019 21:26)

    Je schrijft heel leuk, Elvira! Die fantastische humor en zelfspot maken het af.�