Droomvlucht

Ik word wakker met de heerlijke gedachte dat het nog nacht is en ik dus nog even kan slapen. Helaas wordt deze rustgevende gedachte keihard verstoord door het geluid van de wekker. Half 6. Geen hele menselijke tijd, maar het was nodig het vliegtuig terug naar huis te halen. Na 5 dagen Spanje gaan we weer lekker richting huis. 

Een blik op de babyfoon bevestigd m’n hoop: Romée slaapt nog. In de woonkamer van ons vakantiehuis hoor ik Joost al rommelen. Hij had de wekker nóg iets eerder gezet. Heel slim, wetende dat inpakken, het huisje netjes achterlaten, zelf douchen en onze bijna 2-jarige gevoed en schoon in de auto krijgen altijd een net iets grotere uitdaging is dan gepland. First things first. Ik doe een plas, smeer een boterham, check even m’n telefoon en zet de douche aan. 


Romée wordt wakker als ik net m’n tweede schoen aantrek. Goede timing, meisje. Ze lijkt goed gehumeurd, wat maakt dat mama ook wat relaxter is. Deze zenfase duurt precies 6 minuten, want mevrouw heeft geen zin in een schone luier, kijkt met groot ongenoegen naar haar boterham met paté en haalt, zelfstandig als ze is, al haar reeds ingepakte speelgoed weer uit het koffer. Dealen we straks wel mee, denk ik, eerst de rest in orde maken. 


Als we 8 minuten later dan gepland in de auto zitten, vink ik in gedachte het eerste to-do hokje af. Kon slechter, op naar het vliegveld. Ik besluit het onvoldane gevoel dat Romée met een half lege buik, haar pyjamabroek en blote voeten in haar stoel zit te negeren. Het leeft, het heeft kleren aan en het is stil. 


Na 20 minuten rijden ruik ik iets. Poep. Shit. De autorit duurt nog 65 minuten en stoppen kunnen we ons niet echt permitteren, aangezien de leenauto nog getankt en teruggebracht moet worden. Het schuldgevoel knaagt als Romée om de 3 zinnen “mama, poep” roept. Ik gooi een cakeje, een pakje appelsap en een pop-up sleutelhanger naar achteren in de hoop dat ze haar vieze billen vergeet. Het werkt! We zingen wat, spelen wat en vertellen wat we onderweg zien. Als we het tankstation bereiken, maakt m’n hart een sprongetje. Er is een toilet en de kassadame gebaard dat verschonen mogelijk is achterin. Niet dus. Geen plank, geen wc-papier en geen schone vloer. Kak. Van hetzelfde soort als ik zo ga aantreffen bij Romee. 


Ik leg Romée in de wasbak en trek met al mijn aangeleerde mom-skills haar luier uit. Alleen een plas, geen poep. You pretty little liar! Ál die moeite voor niks. Ik duw alles terug en loop gestresst naar de auto. Nog 3 minuutjes en dan zijn we bij het autohuurbedrijf. Als we eenmaal in het busje richting vliegveld zitten, haal ik wel weer adem. 


Romée denkt hier natuurlijk anders over. Ze gaat gestrekt en wil niet terug in haar stoel. “Romée loooopen”, gilt ze. 85 minuten stil zitten waren blijkbaar genoeg. Niet wetende dat er nog een wachttijd van 2 uur en een vliegreis van 2,5 uur aan zit te komen… I can’t wait. 


Met de belofte van een chocolaatje en het zien van mooie vliegtuigen, gaat ze overstag. We bereiken het autobedrijf en al vrij snel staat er een dame onze auto te inspecteren. “This scratch is new”, zegt ze. Niet de woorden die je wil horen onder tijdsdruk. Ik krijg een lichte zenuwinzinking, doe een paar stappen naar achteren en mijn blik doet Joost beseffen dat hij het woord mag nemen. Een zichtbare diepe kras op de zijkant van de deur wordt nader geïnspecteerd. Goddank had Joost deze bij vertrek al gefotografeerd en een snelle mail erover gestuurd, just in case. Mevrouw ik-ben-met-een-slecht-humeur-opgestaan-en-wil-deze-kras-eigenlijk-door-jullie-strot-duwen druipt af en we mogen plaatsnemen in het busje. We zijn 1,5 uur onderweg en ik heb nu al het gevoel dat ik de Nijmeegse Vierdaagse in 2 dagen gelopen heb. 


Op het vliegveld besluit ik de check-in rij van minimaal 100 passagiers te bestieren. Het doet me denken aan de wachtrij bij de Efteling attractie ‘Droomvlucht’. Joost laat ondertussen Romée uit door haar los te laten lopen/rennen. Het aantal m2 vliegveld is echter kleiner dan de rij waar ik in sta en Romée en Joost zijn dus snel terug. “Maaama”, roept ze. Ik besluit het te negeren, want bij één lach en een bevestigende blik, weet ik dat ze naar me toe komt rennen, de 30 personen achter mij in de rij volledig negerend. “Maaaaaaama”, klinkt het weer. Nu íets harder. Ik knijp ‘em, maar reageer niet. “Eeeeeviraaaaaa” hoor ik nu. Ze speelt de intelligentiekaart. Slim Romée, maar heb direct spijt dat ik Romée aangeleerd heb hoe papa en mama écht heten. Ik lach, kijk om en ze rent naar me toe. Alle medepassagiers lachen ons toe, maar ik zie ook een aantal betrokken gezichten. ‘Zit deze luidruchtige peuter straks bij ons in het vliegtuig?’, hoor ik ze denken. 


Als we het koffer afgeven, is deze 3 kilo te zwaar, net als de eigenaresse hiervan*. Omdat we vliegen met een andere maatschappij dan geboekt, wordt het gewicht genegeerd (ik ken het gevoel) en krijgt het koffer de sticker ‘Heavy’. Stiekem moet ik hier wel mee lachen. Zo gaat het in het echte leven immers ook. Joost ziet me lachen en lacht mee. Weer een box afgevinkt, op naar de gate. 


435 items lijken het wel, zoveel spullen leggen we in de bakken bij de douane. Op mijn arm een kind dat eigenlijk wil lopen, Joost die al door mag lopen naar de ‘scanner’ en ik die met een halve vrij hand over een laatste slok cola naar achteren slaat en halfslachtig de wagen inklapt. Natuurlijk gaat bij mij de pieper af en word ik gecontroleerd op drugs. Ik? Ook Romée wordt gefouilleerd. Een laatste check is er één op de drinkbeker van Romée. Whut? Maar al snel blijkt de ranja echt zo onschuldig als dat ie eruit ziet… Alle 435 spullen kunnen weer op, aan, in, uitgeklapt en ingepakt. 


Iets later dan gehoopt, haal ik weer een hap adem. We zijn op tijd op het vliegveld, het koffer is ingecheckt en we hebben de gate zonder kleerscheuren bereikt. Romée wordt wel wat moe en opstandig, maar een warme fles zal haar vast in slaap doen vallen in de vlieger… 


Een aardige dame ziet mij bij de koffiecorner in de rij staan met een lege fles, geeft me voorrang en vraagt naar het aantal ml kokend water dat ik nodig heb. Zij verdiend opslag, wat is dit ontzettend mama-vriendelijk. Of misschien heeft ze zelf kinderen en zag ze de reiswanhoop in m’n ogen. De fles zit in de tas en we bestellen nog snel 2 cappuccino als het signaal ‘boarding’ zichtbaar wordt. 


We gaan als laatste aan boord en Romée vindt het net als de heenreis leuk, maar spannend. Ze lijkt ook wat moe, maar haar kennende haalt ze haar laatste energie uit haar tenen om deze vliegreis wakker en heel bewust mee te pakken. Ze heeft m’n geheime wapens (een warme fles en een relaxt ‘welterusten’ filmpje) nog niet opgemerkt. Ik doe voor de zekerheid een schietgebedje naar boven. 


Het taxiën gaat vervolgens zo snel als een schildpad met een gebroken been. Laten we in godsnaam gaan vliegen, jongens! De piloot stelt zich netjes voor en het gas gaat erop. Yes, we gaan de lucht in. 


Rij 25 is gelukkig onderbezet, we hebben dus een stoel vrij naast ons. Niet geheel onbelangrijk met een fles, een IPad, speeltjes, haar slaapknuffel, onze jassen, eigen tassen én genoeg zoets om een diabeet direct mee van kant te maken. 


Romée is even onder de indruk van het opstijgen, maar hoe hoger we gaan, hoe geïrriteerder ze wordt over het moeten blijven zitten en de riem die ze om heeft. De fles gaat er moeiteloos in, maar haar oogleden worden niet zwaar. Al waren ze half zo zwaar als die van mama, zou ze zomaar 24 uur heerlijk kunnen slapen. Jammer wel, want zo wordt het 2,5 uur non-stop entertainen. Is er niet nog een plekje voor haar vrij op rij 3? 


De hele poppenkast wordt uitgehaald. We zingen, kijken filmpjes, laten haar op onze knieën rondkijken, kijken af en toe naar de wolken en voeren haar wat ze maar wil. Ook de gevulde koek die ze aangeboden krijgt van de stewardess gaat er goed in. Ook ik neem deze graag aan en vreet vervolgens ook die van Joost op. Alles voor wat extra energie. Instorten doen we thuis wel. 


Als ze 20 minuutjes rustig bij papa ligt, doe ik een poging een serie op te zetten. Op de speaker horen we dat we over 30 minuten gaan landen en net op dat moment duwt Joost me aan met de mededeling dat onze dochter gepoept heeft. Was niet perse nodig, deze boodschap, ik ruik het al en de man voor ons in de stoel ook, als hij zich omdraait en z’n neus omhoog haalt. Alsof deze dag nog niet genoeg turbulentie had. 


Voor wie nog nooit gevlogen heeft met een kind: Álles is krap. De stoel, de hoeveelheid beenruimte, het gangpad, het toilet en dus ook de verschoonplank en mijn aanpassingsvermogen. Met vochtige oksels check ik haar luier die nu ‘gelukkig’ wel gevuld is. Een mooie strakke keutel lacht me toe. Ik lach vriendelijk terug en beschouw dit als het (letterlijke) hoogtepuntje van de dag, aangezien mijn pak met doekjes er nog maar 2 telt. 


Romée fris en mama toe aan fris duiken terug in de stoel en halen het laatste redmiddel uit de tas: stickers. Hondjes en poezen, Romée’s favoriet. Alles wordt versierd met stickers; papa, mama, de stoel, de IPad en zelfs de paardenstaart van de dame voor ons… Genoeg stickers in ieder geval om iedereen een veilige en geruisloze landing te garanderen. En dan ineens horen we het zo naartoe gekeken geluid… BAM. We’ve made it. 


Nederlandse grond, heerlijk! En een vliegveld zo klein dat je niet hoeft te zoeken naar de bagageband. Romée kan even los en de opa’s en oma’s worden geappt met een berichtje dat we veilig geland zijn. Natuurlijk met een Insta waardige foto, anders maken ze zich wellicht nog zorgen. Onderstaande foto stuur ik alleen naar Danica, m’n zusje met een tweeling in de leeftijd van Romée waarmee we in april naar Turkije vliegen. 4,5 uur vliegen met 3 peuters van (bijna) 2… Haar reactie: ‘😏 zin in’

Zodra ons koffer in ons bezit is, lopen we richting parkeerterrein. Ik geef Joost een kus en ben blij dat het er bijna op zit. Het reizen althans. De dag is nog jong en Romée nog (te) fit. Als we de auto starten, geef ik Romée 10 minuutjes, zo moe kijkt ze uit haar oogjes. Ze heeft er maar 2 nodig en valt lekker in slaap in haar vertrouwde autostoel. Ondanks mijn brakke gestel ben ik maar wat blij dat het allemaal goed gegaan is en we bijna thuis zijn. Héérlijk!

*Grapje natuurlijk, dat zijn er 7…

Reactie schrijven

Commentaren: 9
  • #1

    Yvonne (zondag, 27 maart 2022 12:13)

    Wat heerlijk geschreven weer Elvira

  • #2

    Brigitte Puts (zondag, 27 maart 2022 12:22)

    Aan jou is een schrijfster verloren gegaan.
    Zo goed en met veel humor verwoord.
    Super.

  • #3

    Anja (zondag, 27 maart 2022 12:32)

    Geweldige blog Elvira!! Puur entertainment...en een beetje leedvermaak �...

  • #4

    Manuel (zondag, 27 maart 2022 12:35)

    Prachtig geschreven Elvira! Ik heb er geen beeld bij nodig, zag het door je geschreven woorden helemaal voor me. �

  • #5

    Els Cuijpers (zondag, 27 maart 2022 12:36)

    Wanneer komt jouw best seller uit ???
    Met op de cover.....Op vakantie hoe relaxed
    Maar het verhaal is top !!!!!

  • #6

    Claudia (zondag, 27 maart 2022 13:03)

    Super verwoord Elvira!
    Ik krijg zelf zin om te gaan schrijven.

  • #7

    Romana (zondag, 27 maart 2022 14:01)

    Heel leuk geschreven en zeer herkenbaar :)

  • #8

    Jolanda (zondag, 27 maart 2022 18:46)

    Een verhalenboek is in de maak! Erg leuk!

  • #9

    Reggie (dinsdag, 19 april 2022 21:56)

    Geweldig!!! En zo herkenbaar!!